आभार – एक प्रदर्शन!

कुठल्याही कार्यक्रमाचा होणारा शेवट म्हणजे आभारप्रदर्शन. नुकतीच एका कविसंमेलनाला हजेरी लावली. तसा कार्यक्रम धोक्याचाच. पण, जीवनात धोक्याशिवाय मजाही नाही.रिस्क फॅक्टर असला म्हणजे मजा येते. ‘शेवटचे आभारप्रदर्शन’ (ते शेवटीच असते तरीही शेवटचे,असे का म्हणतात कळत नाही) सुरू झाले. बराच वेळ झाला तरी ते संपेचना. कविता म्हणजे काय? काव्य कुठे असते? कविता कशाशी खातात, कशाशी पितात असं बरंच काही प्रबोधन पण एकदम हृदयाला भिडणारं अखंड सुरू होतं. वाटलं बाई विसरल्या दिसतात आभारप्रदर्शनाचं. सगळ्यांनाच शंका आली. बर्‍याच वेळाने त्या भानावर आल्या. आपल्या जबाबदारीची, कशासाठी आपण शेवटी बोलतो आहोत, याची जाणीव त्यांना झाली. श्रोत्यांनाही दीर्घ श्‍वास घेतला. (सुटकेचा). ही वेळ आजकाल खूप ठिकाणी येते. ऐकवणारे खूप मिळेल. आनंद मिळेल याकरिता वेळ खर्ची घालावा तर बायकोचंच म्हणणं खरं वाटतं. जात बसा तुम्हीच! काय पडलंय् त्यात? पण सुधरला, तो नवरा कसचा? अन् चांगले ऐकण्याची मजा ‘जावे त्याच्या वंशा’ तेव्हाच कळेल. गंधर्व संगीत महोत्सव दरवर्षी पुण्यात होतो. पण, हळहळणारे विदर्भातही भरपूर असतात.